13 Maj 2020

Czego boją się małe dzieci?

Podczas czytania  różnych artykułów na temat wychowania dzieci moją uwagę zwrócił ten artykuł . Czasami  wydaje się nam, że wszystko co robimy dla dziecka jest słuszne i dobre, a dzisiejsza sytuacja z epidemią jeszcze bardziej wyczuliła nas na ochronę dzieci, ale czy one boją się tylko epidemii? My dorośli chcemy dla nich jak najlepiej ale czy zawsze postępujemy słusznie i naprawdę odpowiedzialnie. Artykuł jest bardzo obszerny ja tylko zaznaczyłam namiastkę artykułu na całość zapraszam do internetu pod tym samym tytułem i nazwiskiem “Czego boją się małe dzieci?” – Marta Mrugacz.

Lęk jest potrzebny. Bo podobnie jak ból – ostrzega. Chroni dziecko przed rożnymi niebezpiecznymi sytuacjami. Dlatego warto spróbować zrozumieć strach i nauczyć malca, jak sobie z nim radzić.

Poznawanie świata to bardzo trudny, nieustający proces, wymagający umiejętności dostosowania się do nowych i nie zawsze łatwych zadań. Każdy wiek ma swoje charakterystyczne lęki. Dziecko w trakcie rozwoju przechodzi pewne naturalne fazy stanów lękowych, które po jakimś czasie same zanikają. Nie należy starać się i – całe szczęście! – nie można stworzyć dziecku świata, w którym nigdy nie musiałoby się niczego bać. To byłoby dla niego niebezpieczne. Warto jednak mieć świadomość, że niektóre dzieci boją się bardziej, inne mniej. Wiele tu zależy od wrażliwości malca i stylu wychowania, jaki przyjęli rodzice. Nadmierne wymagania, nadopiekuńczość, brak granic i obawy przekazywane przez najbliższych to najczęstsze sytuacje, które potęgują stany lękowe.

Skąd się bierze strach?

Towarzyszy wyobrażeniom lub oczekiwaniu zagrożenia. Może być związany z wcześniejszymi, negatywnymi doświadczeniami. Pierwsze lęki pojawiają się już w niemowlęctwie. Dziecko reaguje na to, co głośne, gwałtowne, zaskakujące. Potem przychodzi czas rozwoju wyobraźni. Przybywa nowych wrażeń, nieznanych sytuacji, a świat dziecka jest coraz bogatszy i czasem trudny do wytłumaczenia. Starsze zaczyna bać się nie tylko tego, co mu bezpośrednio zagraża, ale również wytworów fantazji. Przedszkolak zresztą dosyć często nie odróżnia ich od tego, co jest realne.

Nie dodawaj lęków!

Im większe poczucie bezpieczeństwa, im bardziej dziecko czuje się kochane, tym lepiej radzi sobie z lękami. Ale owo poczucie oparcia i miłości szkrab może łatwo stracić, gdy mama lub tata – oczywiście w dobrej wierze –mówi coś, co ma przywołać je do porządku, nauczyć zasad. Czy zdarzyło ci się w przypływie zniecierpliwienia sięgać po radykalny środek, czyli groźbę? Niestety, dziecko twoje słowa może zrozumieć dosłownie, a nie tak, jak oczekujesz. Pamiętaj, że rozwijająca się wyobraźnia kilkulatka powoduje, że malec dopowiada sobie to, czego mama nie wyjaśniła. Dlatego, by nie burzyć w dziecku poczucia bezpieczeństwa i nie dodawać powodów do lęku, nie mówi do niego:

„Bo cię zostawię” czy „Bo przestanę cię kochać”.

To brzmi naprawdę okrutnie. Z tego zdania dla dziecka wynika, że miłość mamy i jej obecność nie jest niczym pewnym.

„Przyjdzie tata, to z tobą porozmawia”.

Straszysz malca najbliższą osobą, której powinien on bezgranicznie ufać.

„Bo znajdę sobie grzeczniejsze dziecko”.

Rodzicom zdarza się tak powiedzieć, choć przecież maluch jest dla nich całym światem. „Przez ciebie będzie mnie bolała głowa”.

„Jeśli nie będziesz jeść, to zabiorą cię do szpitala”.

Miej na uwadze, że gdy malec, np. z powodu infekcji, będzie miał gorszy apetyt, wpadnie w panikę, że czeka go pobyt w szpitalu, a może nawet operacja, tak jak babcię. Zaczniesz znajdować niezjedzone kanapki za łóżkiem i w zabawkach.

„W przedszkolu nauczą cię porządku i dyscypliny”.

To typowa uwaga do kandydata na przedszkolaka. A ten, zamiast czekać z radością na salę pełną dzieci i zabawek, zaczyna z lękiem myśleć o miejscu, gdzie „uczą dyscypliny

Jak pomóc dziecku w walce ze strachem?

Nie musisz rozumieć dziecięcego lęku. Tak jak dla innych obcy jest twój strach przed rozmową
z szefem. Dziecko ma prawo bać się czegoś, co tobie wydaje się błahe. Nie wolno jednak zostawiać malca sam na sam z jego lękami, dlatego:

Zawsze wysłuchaj

Okazuj zrozumienie

Oswajaj

Nie lekceważ

Nie wyśmiewaj

Nie strasz

Wzmacniaj odwagę

Gdy lęku jest za dużo

Niektóre dzieci są odważne, inne mają mnóstwo obaw. To sprawa indywidualna. Jeśli jednak zauważyłaś, że twoje jest nadmiernie lękliwe, prawdopodobnie zwyczajnie brakuje mu wiary w siebie

Chore ze strachu?

. (…) Pamiętaj! Nie zawsze da się uniknąć okoliczności wywołujących lęk. Czasem lepiej się z nim zmierzyć. Sukces nie przyjdzie od razu, jednak warto próbować.

Jak wygląda oswajanie lęków u psychologa?

(….) Terapia to zazwyczaj rozmawianie o tym, czego dziecko się boi, poznawanie lęku, mierzenie go np. na skali od 0 do 10, a potem przezwyciężanie.

CZEGO BOI SIĘ… Dziecko roczne i dwuletnie… Trzylatek… Czterolatek… Pięciolatek… Sześciolatek…

Zachęcam do przeczytania całości

Irena Stelmach